jan fabre de man die het kruis draagt .jpg def

Het kind met stress en trauma. Covid en intuitie

Je hebt zoveel vragen, en veel van die vragen worden niet beantwoord.
Je merkt dat ze ontweken worden of je hoort dat je vragen dom zijn of ongepast.
Soms maken jouw vragen andere mensen boos.
En jij begrijpt er niets van.
Er wordt gezegd dat je moet vertrouwen op de volwassenen.
Dat wat je moet doen, en vooral niet mag doen, het beste is voor je vader, je moeder, je broer of je vriendin.
Jij wil ze zo graag knuffelen, tegen ze aan op de bank zitten.
Iets hebben waardoor je nare gevoel verdwijnt.
En het nare gevoel van de ander. Je weet alleen niet hoe.
Je ziet zoveel meer dan je wil zien, je hoort zoveel meer dan er feitelijk wordt gezegd.
Met je simpele kinderlogica kan je lang niet alles bevatten.
Maar je voelt dat iets niet klopt.
Je piekert, slaapt slecht en je buik doet er pijn van.
Je moet door. Omdat je krijgt te horen dat je sterk moet zijn, het allemaal goed komt als je ouder bent en als je niet luistert dat je dan straf krijgt. Dat willen ze liever niet, maar het is om jou te helpen.
Omdat je de mensen die je lief vindt niet nog meer zorgen wil geven houd je vol.
Je wordt er zo moe van. Hondsmoe.
Wat je wil is iemand die jou begrijpt. Niets van je verlangt. Aan wie je alle vragen mag stellen die je hebt. Net zolang tot je hoofd het begrijpt en ook je lijf zegt dat het klopt.
Tot je in evenwicht bent. Je denken en voelen in balans.
Net zolang tot je het vertrouwen weer terug hebt: in jezelf, en in de mensen om je heen.
Hoofd en hart verbonden.
Door deze Corona tijd ontdekken we aan den lijve hoe het is om kind te zijn.
Het kind dat opgroeit in een verwarrende omgeving, niet veilige omgeving.
Waar het niet veilig voelt omdat er zorgen zijn, angst en verdriet.

Het kind met stress en trauma. Verlang niets. Vraag niets. Geef hen de ruimte.

www.carlavanwensen.nl
Delen op: