GGZ: stop met alleen praten.
Kijk ook naar dat wat het lichaam vertelt. Het levert zoveel meer op.
Voor Sozio 1 2025 schreef ik dit artikel.
https://lnkd.in/eWWjF3t7
‘Je hart gaat sneller kloppen, je ademhaling verhoogt, je spieren spannen of alle kracht verdwijnt uit je lijf’. Dit rijtje dreunt iedere zorgprofessional op als gevraagd wordt naar de werking van stress in het lijf.
Ook is algemeen bekend dat chronische stress een negatieve invloed heeft op het logisch denken, voelen en handelen.
Maar toch: Als je in psychische nood binnenstapt bij de GGZ krijg je als eerste een heleboel vragen. Om te achterhalen wat er speelt en wat voor hulp nodig is.
Dat je als zorgverlener de precieze hulpvraag wil weten is logisch. Juiste ondersteuning is immers gewenst. Maar fysiek gezien is ‘bevragen’, terwijl er een hoge mate van stress is, heel onlogisch. Het geeft een vertekend beeld van dat wat er speelt.
En toch wordt het gedaan.
Het maakt dat behandelingen onnodig lang duren, of gewoon niet werken. En de client zich niet begrepen voelt en/of het vertrouwen op herstel verliest.
Zoals het voorbeeld van deze jongere van 17 in mijn praktijk. Ze snijdt zichzelf en kampt met angsten. Sinds een jaar zit ze thuis. Niet in staat naar school te gaan, of naar vrienden. Wekenlang wachtte ze op hulp. Hoopvol ging ze naar de eerste afspraak bij de ggz. ‘Ik dacht, nu ga ik eindelijk aan de slag.’ Maar waar ze verlangde naar een oplossing bestonden de sessies uit: ‘erover praten’. De uitleg was: je kan pas beginnen als je weet wat er speelt. Na zes sessies vraagt ze mij om advies. Plukkend aan haar haren, met de schouders naar voren en haar ogen naar de grond gericht, doet ze fluisterend haar verhaal. ‘Mijn angst is zo uitvergroot door al dat gepraat. Nu weet ik helemaal niet meer wat ik denk en voel.’ Met haar gebeurde zoals het Trimbos (rapport in de wachtstand 2024) recent vaststelde: Lang wachten op een behandelplan verhoogt de kans op uitval na start van de behandeling.
Het kan anders.
Via fysieke reflexmatige beschermingsreacties laat een lichaam prachtig zien wat zich vanbinnen afspeelt. De manier van bewegen zegt iets over het gedrag en over het gevoel. Op die manier maakt het dingen duidelijk die je niet altijd zelf verwoorden kunt. Het geeft richting aan thema’ s die er spelen.
Daarom zou lichaamsgericht kijken en werken-aanvullend aan de gespreksvoering- een onderdeel moeten zijn binnen de expertise van de ggz.
Je komt eerder tot de kern, het geeft eigen regie, werkt ontspannend en laat wachtlijsten slinken.
Dankjewel @Sozio voor het plaatsen van mijn artikel. Maar vooral dankjewel Annelies Tukker, adviseur en programma manager sociaal domein en lichaamsgericht therapeut, voor je meedenken. Wat heb je een mooie visie, en veel kennis! En Janneke van Heugten, dankjewel voor het met jouw hulp hervinden van de schrijfzin.